13 oktober 2016
In een artikel in frontpagemag.com, onthult Dr. Majid
Rafizadeh, hoe in Iran de mensenrechten daadwerkelijk worden geschonden. Hij
benadrukt dat de westerse landen die betrekkingen hebben met Iran in feite een
regime verdedigen dat de meest “sadistische martelingen uitvoert”..
Hij benadrukte de zaak van Ajab Gol Nour
Zehi, een gevangene uit Baluch, die onlangs sprak over zijn ervaringen. Hij zei
dat hij werd geslagen op zijn hoofd, in zijn gezicht en op zijn rug en wel zo
hard dat na 18 maanden de striemen van de zweep waarmee hij werd geslagen nog
duidelijke zichtbaar waren. Hij werd opgehangen en steeds uren achtereen
geslagen.
Hij legde uit dat martelmethoden worden
gebruikt om valse bekentenissen uit te lokken en zei: “De slagen met zware
geweren resulteerden in gebroken scheenbenen en hadden tot gevolg dat op de
plek van de breuken nu putten zitten, waar je vinger in past. De sporen van de
breuken in mijn benen zijn nog steeds zichtbaar… Ze staken me in mijn voetzolen
en in mijn linkerzij, bij mijn blaas. De littekens van de wonden zijn nog
duidelijk zichtbaar.”
Ze probeerden hem de
verantwoordelijkheid voor een moord in de schoenen te schuiven, waarvan hij
niets af wist Ook nietten ze zijn oren vast. Toen hij volhield dat hij
onschuldig was, ondanks alle martelingen, trokken ze hem zijn kleren uit en
bespotten hem. Hij vertelt: “Ze brandden mijn lichaam op gevoelige plaatsen met
aanstekers (in 21 gebieden) zodanig dat er nog steeds pus uit de wonden loopt. Ik
verloor verschillende keren het bewustzijn tijdens de martelingen. Iedere keer
kwam er een ambulance om mij weer bij kennis te brengen, waarna het martelen
gewoon weer doorging. Toen ik niet toegaf werd ik overgeplaatst van het inlichtingenkantoor
in Iranshahr naar het inlichtingenkantoor in Zahedan in de Zuidwestelijke provincie,
waar ik opnieuw werd geslagen en gemarteld op dezelfde wonden door agenten en
hun chef Mollashahi.”
Sommige slachtoffers zeggen dat de
beulen leden zijn van de IRGC (Irans Revolutionaire Wacht Korps), van de
Inlichtingendienst in Iranshahr en van de Overheids Militie Groep Basiji, zoals
Omid Siah Khani en Basiji Kalak.
Dr. Rafizadeh zei dat de slachtoffers nu
openlijk spreken over de afschuwelijke martelingen die ze hebben moeten
doorstaan om aandacht te krijgen van officials van de VN. De blijvende
littekens over heel hun lichaam zijn het bewijs van en de levenslange
herinneringen aan de misdaden en martelingen waaraan ze werden onderworpen. Ook
werden vrouwen in de gevangenis vaak verkracht.
Een recent rapport van Amnesty
International erkende dat martelingen de gewoonte zijn “en straffeloos worden
toegepast” in Iran. Ze erkennen dat gerechtshoven in Iran straffen opleggen die
gelijk staan aan martelingen en wreedheden, onmenselijk en afbrekend, die soms
in het openbaar worden voltrokken. Ze benadrukten de zaak van een man die
opzettelijk werd blind gemaakt door de Autoriteiten van Karaj op 3 maart 2016. Het
hof veroordeelde hem tot een “oog-om-oog, tand-om-tand” straf voor het gooien
van zuur in het gezicht van een andere man.
Een ander voorbeeld dat ze gaven is de
zaak van twee mannen bij wie vier vingers werden afgehakt in juni in de
Centrale gevangenis van Mashhad in de provincie Khorasan. Geselingen zijn ook schering en inslag in het
land. In juni werd bekend dat bijna 500 mensen werden vervolgd en veroordeeld
in minder dan 24 uur, voor het verbreken van het vasten tijdens Ramadan. Velen
van hen werden in het openbaar gegeseld.
Dr. Rafizadeh zei: “Als ze werkelijk
sociale gerechtigheid en idividuele rechten voorstaan, zouden de advocaten van
het Iraanse regime en hun bondgenoten in het Westen, alsmede de Westerse
mensenrechtenorganisaties en de belangrijkste nieuwsmedia een diepgaand
onderzoek moeten gaan instellen naar het toepassen van martelingen in de
Islamitische Republiek. Één methode is om gebruik te maken van de diensten van
de Speciale Rapporteur voor de mensenrechten van de VN in Iran. Wordt dit niet
aangepakt, dan zijn al deze instanties medeschuldig aan deze misdaden gepleegd
door de Iraanse leiders. Na het horen van de verhalen van de slachtoffers en de
niet te ontkennen bewijzen zichtbaar op hun lichamen, kan niemand meer zeggen
het niet te hebben geweten.
No comments:
Post a Comment