9 june 2018
Zijn naam is
Jamil en hij is 24 jaar oud. Hij is 4 jaar geleden getrouwd en heeft een
dochter van 8 maanden. Jamil was een jaar lang een lastdrager (kolbar), tot 3
november 2017, toen hij werd verwond door een kogel en thuis moest blijven. Een
paar dagen geleden riepen autoriteiten van het regime Jamil op om zijn klacht
in te trekken die hij had ingediend tegen de grenswacht die hem
arbeidsongeschikt had gemaakt door hem neer te schieten.Toen hij dit weigerde
heeft de grenswacht Jamil voor 2 miljoen tomans beboet voor zijn werk als
torser, met één week tijd om de boete te betalen of anders de gevangenis in te
gaan.
Volgens de door
de staat gerunde krant Ghanoon op 7 mei 2018, heeft Jamil al een paar
maanden geen huur betaald en maakt hij zich zorgen dat zijn huisbaas hem er
binnenkort uit zal gooien. De dagelijkse kosten gaan gewoon door. Jamil zegt
dat hij genoodzaakt was om als goederendrager geld te verdienen voor zijn
familie, aangezien er veel werkeloze jonge mensen zijn die met hun lage inkomen
niet hun familie kunnen verzorgen.Hij verdiende tussen de $12 en $24 voor het
over de grens dragen van een last van 50 kilo van kleren en hygiëne- en cosmetische
producten. Daarvan had hij nog $3 tot $5 kosten voor zijn eigen vervoer en
voedsel.
De jonge
pakjesdrager vertelt verder dat nadat hij werd beschoten en verwond door de
grenswacht, ze hem dwongen enkele documenten te ondertekenen. "Terwijl ik
zwaar gewond was, zei ik ze dat er niets in de papieren stond dat ik wilde
ondertekenen." zegt Jamil, maar uiteindelijk werd hij toch gedwongen om te
tekenen. De officieren kwamen twee keer naar hem toe en vroegen hem om
zijn klacht tegen de grenspolitie in te trekken, maar beide keren zei hij:
"Ik kan niet langer werken met mijn verwondingen, dus ik trek mijn klacht
alleen in als jullie mijn ziekenhuiskosten betalen."
Na Jamils
weigering stellen de officieren dat hij een boete van $500 moet betalen voor zijn
werk als torser en dat hij een kwartier heeft om te betalen. Hij vertelt hen
dat hij dat bedrag niet heeft en het ook niet kan krijgen. Jamil wordt
vervolgens naar de gevangenis gestuurd, maar wordt de dag erna vrijgelaten op
borg, door een familielid dat zijn loon geeft. Jamil krijgt vervolgens 10 dagen
om het bedrag te betalen of zijn klacht in te trekken.
"Ik heb
bijna twee miljoen tomans betaald voor mijn behandeling, en ik was bereid mijn
klacht in te trekken als de grenswacht mij dat bedrag zou geven." zegt
Jamil.
Wijzend op de
werkeloosheidssituatie in zijn stad, voegt Jamil toe: "wat ik wil zeggen
is dat als de werkzoekenden van de stad een baan zouden kunnen vinden of een
bedrijf oprichten, zouden ze niet kiezen voor werk als lastdrager, met alle
gevaren en problemen van dien."
"Als ik
een baan had waarmee ik $7 per dag zou verdienen, zodat ik de huur en het
huishouden kon betalen, zou ik nooit als lastdrager werken." zegt
Jamil.
Korte
geschiedenis:
Wat is een
kolbar?
Kolbars zijn
lastdragers die voor een dagloon werken op de grens van Irakees Koerdistan en
Iran. Deze dragers dragen goederen over de grens. Kolbar is het Koerdische
woord voor lastdrager. Het dagloon van een kolbar is over het algemeen niet
hoger dan $10. Verreweg het grootste deel van de kolbars zijn Koerden die in de
steden en dorpen langs de Iraans-Irakees Koerdische grens wonen. Deze kolbars
zijn vaak studenten of net afgestudeerden die zichzelf financieel proberen te
ondersteunen. Vanwege het gebrek aan werk-mogelijkheden voor jonge Koerden in
deze regio is het torsen een van de weinige betrouwbare inkomstenbronnen.
Van wie zijn de
goederen?
De meerderheid
van de goederen die gesmokkeld worden zijn van zakenlui in Teheran, de
hoofdstad van Iran. Deze zakenlui gebruiken de kolbars om goederen te
transporteren naar Iran, zonder belasting te betalen. Deze goederen zijn vaak
ook illegaal in Iran, zoals sigaretten, alcohol, kleding en electronica (bijv.
iPads, televisies, smartphones). Veel van deze zakenlui zijn beschermd van
openbaarheid en vervolging, vanwege hun sterke banden met mensen binnen het
Iraanse regime.
Wie doodt de
Kolbars?
In 2016 alleen
al werden 42 kolbars doodgeschoten door Iraanse veiligheidsdiensten. In 2017
werden tenminste 72 kolbars gedood of gewond door schoten van de Iraanse
veiligheidsdiensten. Het is ironisch dat het Iraanse regime vaak vergunningen
aan deze lastdragers geeft, maar dat ze daardoor niet beschermd zijn tegen het
geweld van de grenspolitie. De troepen van het regime doden ook vaak de paarden
van de kolbars.
No comments:
Post a Comment