Rapport over de Onzekere Arbeidsomstandigheden en -voorwaarden van 1.500.000 Iraanse Bouwvakkers

18 mei 2018.

Als gevolg van het gebrek aan werkgelegenheid en de algehele stagnatie in de bouw stort het leven van veel Iraanse bouwvakkers in.

Volgens ILNA (Iraans Arbeiders Nieuwsagentschap), op 14 mei 2018, zijn de twee voornaamste redenen hiervoor: de terugval in bouwaanvragen en het inzetten van laagbetaalde arbeiders van andere nationaliteiten.

Naast het probleem van de dagelijkse uitgaven worstelen bouwvakkers ook met hun “verzekering”: er wordt hen geen gepaste dekking geboden voor voorzieningen voor veiligheid, gezondheid en pensionering.

 “Karim” zit in de bouw als ervaren stukadoor en hij beschouwt verzekering als één van de grote problemen voor zichzelf en andere mensen in de bouw; hij gelooft dat “De regering  de arbeiders niet kan voorzien van kansen op kwaliteit of werkgelegenheid; met als resultaat dat dit voor die mensen veel problemen schept”.

Karim heeft het ook over zijn werkeloosheid in het verleden, toen de Sociale Zekerheidsorganisatie abrupt de verzekering opzegde van hem en van andere bouwvakkers, zonder één van hen daarvan vooraf in kennis te stellen. “Als wij proberen de beëindiging van onze dekking ongedaan te maken bij de Sociale Zekerheidsorganisatie adviseren zij ons, dat zij ons op ons werk zullen bezoeken om de toestand verder te bespreken.” Hij vervolgt: “En als wij hen aan onze werkeloosheid herinneren en aan het feit dat zij ons niet kunnen bezoeken op een niet-bestaande baan, verwijzen zij naar de zaak als ‘ons’ probleem en vertellen ons om contact op te nemen zodra wij werk vinden”.

Hij herhaalt dat bouwvakkers wel voor een periode van zes maanden werkeloos kunnen blijven: “onze werkeloosheid van telkens zes maanden is een algemeen probleem waar we mee te maken hebben: hoe kan men verwachten dat wij onder dergelijke omstandigheden onze problemen oplossen?”

Hij klaagt ook over de benadering van de Fair Work Organisation for Building and Construction (Eerlijk Werk voor de Bouw): “De Fair Work Organisation is opgezet voor ons, arbeiders, maar ze bieden ons noch hun eigen sector enige passende ondersteuning.” Toen Karim werkeloos was, riep hij hun hulp in: “Ze zeiden tegen mij dat ze een kans op een baan voor me hadden. De normale betaling voor stuken is 8.000 Toman (in Iraanse valuta) per meter, maar zij boden mij slechts 2.000 per meter, wat niets anders is dan slavernij! Bovendien brengen zij mij 150.000 Toman in rekening voor een lidmaatschap van een jaar”

Er zijn in Iran 1.500.000 mensen werkzaam in de bouw.

Dit aantal wordt bevestigd door de directie van Unie van Bouwvakkers in de provincie Teheran, die beweert, dat: “Deze arbeiders geen vaste aanstelling hebben en slechts werk voor enkele dagen per keer toegewezen krijgen. Dit heeft veel problemen tot gevolg, die nog  verergeren wanneer andere nationaliteiten ook aan het werk gaan.”