verklaart het hoofd van het Iraanse Sreenkoolmijnverbond

 11 december 2017 12:43

Ten gevolge van gedateerde veiligheidsuitrustingen, die bovendien niet aan de internationale standaarden voldoen, zijn de werkomstandigheden in de Iraanse kolenmijnen uiterst hard, zelfs met levensgevaar voor duizenden van ’s lands mijnwerkers.

“Het leven van 13.000 mijnwerkers loopt gevaar”, verklaart het hoofd van het Iraanse Sreenkoolmijnverbond.

Geconfronteerd met het feit dat alle regeringen er een gewoonte van gemaakt hebben de  veiligheidsstandaarden te promoten, moet hij toegeven dat deze in Iran verwaarloosd werden, dit met levensgevaar voor 13.000 kompels.

Mohammad Mojtahedzadeh erkende de tekortkomingen bij de veiligheidsmaatregelen in de kolenmijnen met de woorden: “we zijn nog steeds niet vertrouwd met de veiligheidsstandaarden in mijnen.”

Volgens Mojtahedzadeh werken de Iraanse kolenmijnen sinds hun opstarten in 1966 met verouderde Russische technologie, zonder enige modernisering sindsdien. (aldus het ILNA-Staatsnieuwsagentschap, 4 december 2017).

Sinds vele jaren al hoort Iran bij de laagste landen wat betreft arbeidsongevallen.

Zoals ook toegegeven door Alireza Mahjoub, Iraans parlementslid en secretaris-generaal van het Arbeidshuis: “wat arbeidsongevallen betreft staat Iran wereldwijd op de voor- of derde laatste plaats, wat ik erg zorgwekkend vind.” (officiële IranOnline-website, 29 april 2017)

Het moge duidelijk zijn dat de voornaamste oorzaak van arbeidsongevallen de passiviteit is van de regimefunctionarissen en hun ignorantie m.b.t. de gezondheid en veiligheid van arbeiders in fabrieken en industriële complexen, zoals kolenmijnen, waarbij voor de regimefunctionarissen de uitbuiting van arbeiders het enige is wat telt.

De voornaamste oorzaak van arbeidsongevallen in fabrieken, en meer in het bijzonder kolenmijnen, is de inzet van onvoldoende veilige uitrustingen, en wel zo erg dat aan geen enkele veiligheidsstandaard voldaan wordt.

Dit heeft tot een punt geleid waarop arbeidsongevallen de arbeiders elk moment kunnen treffen. De vernietigende explosies in zowel de Yurt-kolenmijn als in de Boyer-Ahmad-staalfabriek zijn slechts enkele voorbeelden hiervan.

De veiligheidssituatie in de Minudasht-kolenmijn was zo kritiek dat de provinciale overheid deze na protesten van de mijnwerkers moest sluiten.

Kolenmijnen in Ramyan en Azadshahr werden om dezelfde reden eveneens gesloten.

Terwijl mijnwerkers voortdurend het slachtoffer zijn van arbeidsongevallen en ten aanzien van de hartverscheurende rampen in Iraanse kolenmijnen ontkent het mullah-regime elke tekortkoming en geeft in plaats daarvan de mijnwerkers de schuld. M.b.t. het ongeval in de Yurt-kolenmijn in de provincie geven de regimefunctionarissen zelfs openlijk de schuld aan de mijnwerkers, zoals de gouverneur in Golestan, die verklaarde dat “de nalatigheid van een reparatiemonteur de explosie in de kolenmijn had veroorzaakt.” (aldus het officiële Mehr-nieuwsagentschap, 3 mei 2017)

De minister van arbeid ‘Rabiei’ wees eveneens met de beschuldigende vinger naar de mijnwerkers door te zeggen dat “blijkbaar de locomotief van de kolentransporttrein bij het werk op 700m onder de grond pech kreeg en de explosie plaatsvond nadat een batterijlader gebruikt werd om de locomotief weer op te starten.” (officiële Shargh-krant, 3 mei 2017)

En dat alles gebeurt omdat de uiterst zware werkomstandigheden dergelijke incidenten in mijnen gezien de onveilige uitrustingen en het gebrek aan modernisering onvermijdelijk maken.

Ondanks al deze problemen en ellende van de mijnwerkers waarbij deze ook nog eens meedogenloos door regimefunctionarissen uitgebuit worden, moeten ze diep onder de grond in twee ploegendiensten werken, vaak in ploegendiensten van 10 uur, 4 uur meer dan wettelijk toegestaan.

Zo moeten Iraanse mijnwerkers onder onmenselijke omstandigheden werken, en dat alles voor een mager maandloon van $150-$200, tot maximaal $250, wat niet meer dan een kwart van de landelijke armoedegrens betekent. En dit is zowat een tiende van wat in vele andere landen betaald wordt, zeker in de ontwikkelde landen. En die uitbuiting bereikt zijn hoogtepunt bij de eenjarige, halfjaarlijkse of zelfs driemaandelijkse arbeidscontracten, en er zijn zelfs werkgevers die arme mijnwerkers helemaal geen arbeidscontract aanbieden.