Vierduizend zelfmoorden per jaar in Iran

 02 september 2016 01:04

Volgens door het regime gecontroleerde media plegen in Iran elk jaar zo’n 4000 mensen zelfmoord en in de laatste maanden is dit nog toegenomen.

Op 30 augustus 2016 hield de voorzitter van de Bond van Sociale Werkers, vallend onder het Iraanse regime, Hassan Mousavi, een speech tijdens een bijeenkomst. De speech droeg de titel:: “Zelfmoord en de publieke opinie van de Iraanse bevolking, reacties en resultaten”. Tijdens deze speech gaf hij toe dat elk jaar zo’n 4000 Iraniërs zelfmoord plegen, aldus de website van “Salamat News”, een door het regime gecontroleerd medium.

Mousavi  zei: “In ons land zijn sociale tevredenheid, vitaliteit en zelfvertrouwen laag, maar er is wel veel geweld. In termen van vooruitgang en sociaal kapitaal zijn we niet in geode conditie.”

Hij gaf toe dat de onderdrukkende machten de bevolking niet goed behandelen.

“Ons rechtssysteem gebruikt de politie om problemen op te lossen; dat is geen goede boodschap en toont geen tolerantie ten opzichte van individuen en er is geen gewone onderlinge interactie. In zulke omstandigheden is het te verwachten dat sociale problemen ontstaan en zelfmoord is één van de gevolgen,” zei hij.

Hij wees op zelfmoorden in achterstandsgebieden en zei: “Onder andere de steden Khuzestan, Hamedan, Masjid Soleiman en Dareh Shahr (Valley city) in de provincie Ilam … hebben behoorlijk hoge zelfmoordcijfers en je kunt stellen dat de situatie m.b.t. zelfmoord nergens ter wereld erger is dan in Dareh Shahr in Ilam.”

“Zelfmoord in Iran is veel meer zichtbaar geworden in de afgelopen maanden, wat de gevoeligheid onder de bevolking heeft doen toenemen. In Iran worden bijna 4000 zelfmoorden per jaar gepleegd en ondanks dat zijn er ook nog zelfmoorden waarvan we geen weet hebben,” gaf hij toe.

Brief van een beroemde vrouw, bekend van de radio, wiens zoon is vermoord door agenten van het Iraanse regime.

30 augustus 2016 17:11   

Shahin Mahinfar wiens zoon Amir Arshad Tajmir in 2009 werd vermoord tijdens een zogenaamd auto ongeluk, dat werd geënsceneerd door de onderdrukkende macht van het geestelijke regime, heeft een artikel gepubliceerd dat ingaat tegen executies en gevangenschap.

Hier het artikel, recht uit het hart van Shahin Mahinfar,, de moeder van de vermoorde Amir Arshad Tajmir::

Vertellen over de dood van Amir Arshad:

De dood is eervoller dan dit leven vol pijn.

Onze melodie is de melodie van het leven, van vrijheid, van literatuur en van ethiek.
Het is de melodie van blijdschap en menselijkheid.

Ons moederhart huilde om gerechtigheid, om nee te zeggen tegen executies, tegen gevangenschap, tegen vernedering en tegen martelingen.

Vandaag de dag nemen onze jongeren meer waar en realiseren het zich beter. Waarom?

Omdat ze de pijn met huid en haar voelden en herkenden.

Ze voelden de slagen van vernedering en herkenden wat er achter zit.
Hun menselijke waardigheid werd belachelijk gemaakt en beledigd.
Ze werden veroordeeld vanwege het gebruiken van hun rechten, niet vanwege misdaden.
Ik verenig mij met andere moeders voor gerechtigheid voor onze fatsoenlijke en eerlijke jeugd.

Vertellen over de dood van Amir Arshad:

De dood is eervoller dan dit leven vol pijn.

Onze melodie is de melodie van het leven, van vrijheid, van literatuur en van ethiek.
Het is de melodie van blijdschap en menselijkheid.

Ons moederhart huilde om gerechtigheid, om nee te zeggen tegen executies, tegen gevangenschap, tegen vernedering en tegen martelingen.

Iran: Schokkende brief van een politieke gevangene die zijn broers en zusje verloor in het bloedbad van 1988

31 August 2016 14:26

 “Minister van Justitie” druk doende met pogingen om zijn rol in het bloedbad te rechtvaardiging.

Iemand met bloeddorstige ideeën, die Pour Mohammadi heet, is Minister van Justitie van Rouhani’s “gematigde?!” regering. Waarschijnlijk op nadrukkelijk bevel van Rouhani zelf werd hij voor de camera’s gezet om de overlevenden van het bloedbad van 1987 te bedreigen om zichzelf te zuiveren en om anderen te waarschuwen hun woorden terug te nemen en onthulling van hun misdaden te vermijden. Natuurlijk werken al deze intimidatie, terechtstellingen en onderdrukking niet de hele tijd, zoals Reza Albari Monfared, politieke gevangene in de Gohardasht Gevangenis in zijn open brief schrijft.

Ofschoon deze bloeddorstige, misdadige en onrechtvaardige minister voornamelijk in de media verscheen om Ali Motahari (plaatsvervangend hoofd van het Iraanse parlement die aan de minister had gevraagd om zijn verontschuldigingen aan te bieden voor zijn rol in het bloedbad van 1988) en Ahamad Montazeri (die de audiotape publiek maakte van de massaslachting), te bedreigen

Zijn woorden waren zo brutaal en bedreigend, dat ze mij deden denken aan de herinneringen van misdaden en het bloedbad… Ik ben mijn hele familie, zoals mijn zusje en broers kwijtgeraakt in dat bloedbad en als gevolg daarvan is mijn moeder overleden aan een hartaanval, dus ik heb niets meer te verliezen.

Puur ter verduidelijking van enkele van de misdaden die door dit regime zijn gepleegd, moet ik er op wijzen, dat mijn broer op 20 september 1981 was gearresteerd en twee weken later terechtgesteld en dat zij weigerden ons zijn dode lichaam te geven en later lieten ze ons een Grafzerk zien in sector 85 van Behesht Zahar en ze zeiden dat hij daar was begraven.
Wij hebben toen bij ons thuis een kleine begrafenisdienst gehouden (aangezien wij geen toestemming kregen om een moskee te gebruiken voor onze ceremonie). Daarbij viel een veiligheidsagent, Akbar Khoskoosh geheten, samen met andere agenten ons huis binnen en zij hebben al mijn familieleden gearresteerd en overgebracht naar de Evin Gevangenis. Maanden later werden zij één voor één vrijgelaten, ook mijn moeder die vijf maanden gevangen had gezeten.
Ze hebben mijn zusje veroordeeld tot tien jaar gevangenschap en in 1988, nadat ze zeven jaar gevangen had gezeten, werd ze tijdens het bloedbad gedood.

 In 1983 werd mijn andere broer, die kleermaker was, maandenlang vermist, later ontdekten we dat ook hij in de Evin Gevangenis zat en uiteindelijk in 1985 hebben ze ons – zonder dat ze ons zijn dode lichaam hebben gegeven  – nog een Grafzerk laten zien in sector 106 van Behesht Zahra en beweerden dat hij daar begraven was.
Wij zijn er nooit zeker van of onze broer en zusje daar zijn begraven of niet.

Mijn jongste broer Abdulreza die vóór 30 juni 1981 was gearresteerd op beschuldiging van het verkopen van kranten in Teheran zuid was gearresteerd en veroordeeld tot drie jaar opsluiting. Nadat hij die drie jaar achter zich had, is hij nooit vrijgelaten. En zijn gevangenisstraf was illegaal verlengd met vier jaar tot 1988 en tijdens het bloedbad werd hij
naast mijn zusje opgehangen.
Deze keer hebben ze ons nooit de dode lichamen gegeven en ze hebben ons nooit een grafzerk laten zien, integendeel, zij hebben mijn vader bedreigd: als hij verkondigt dat zij door natuurlijke oorzaak om het leven zijn gekomen, zullen zij hem misschien hun graven laten zien.
Dat is nooit gebeurd en nu na 28 jaar weten wij niet waar zij begraven zijn.
Om die reden, met de grootse inzet voor mijn familie en voor mijn onschuldige zusje en broers (Roqiya, Gholamreza, Alireza, Abdulreza), die ten onrechte werden gedood, vertel ik deze misdadige persoon (Pour Mohammadi) dat van de hele familie alleen ik en mijn andere zusje, Maiami, over zijn gebleven in de Gohardasht Gevangenis.
Wij zijn er helemaal niet bang voor om terechtgesteld te worden en met het offeren van ons leven verklaren wij trots dat deze massaslachtingen en misdaden niets van doen hebben met de Islam en onze profeet.

Rezi Akbari Monfared, Politieke gevangene van afdeling 4, Hall 12, Gohardasht Detentie (Rajayee Shahr Karaj)

Ter herdenking van het bloedbad van september 2013